www.eter.am

#22 (888) 01. 06. 11

ԻՆՉ ԼԱՎ Է, ՈՐ…

«ՇՈՒՆ ԹԱԼԵԱԹԸ ՓԱԽԱՎ ԲԵՌԼԻՆ, ԹԵՀԼԻՐՅԱՆԸ ՀԱՍԱՎ ՀԵՏՔԻՆ…»

«Երկիր Մեդիա» հեռուստաընկերությունը մայիսի 28-ին` Սարդարապատի, Բաշ Ապարանի, Ղարաքիլիսայի հաղթական ճակատամարտերը, Հայաստանի առաջին Հանրապետության ծնունդը խորհրդանշող օրը, դարձավ 7 տարեկան: Հենց այս կապակցությամբ տոնական օրվա նախօրեին` մայիսի 27-ին, առաջին անգամ մայրաքաղաքի Կասկադ համալիրի մոտ կայացավ ազգային երգի-պարի բացօթյա փառատոն: Միջոցառումը կազմակերպվել էր «Երկիր Մեդիա» հեռուստաընկերության, «Գաֆէսճեան» արվեստի կենտրոնի եւ «Մրո» ազգային արվեստի համակարգի նախաձեռնությամբ: Մայիսյան հաղթանակներն ու հեռուստաընկերության ծննդյան տարեդարձը նշելու էին հավաքվել ընկերներն ու բարեկամները, հարյուրավոր երեւանցիներ: 7 տարի առաջ հենց այս օրն առաջին անգամ եթեր դուրս եկած «Երկիր Մեդիան» մեկ տարի առաջ նույն օրը սկսել է արբանյակային հեռարձակումը, որի շնորհիվ հեռուստաընկերության հաղորդումները դիտելու հնարավորություն է ստեղծվել ողջ աշխարհում, իսկ այս մայիսի 28-ից «Երկիր Մեդիա» դիտում են արդեն ամբողջ Հայաստանում: Համերգի ընթացքում հնչում էր միայն ազգային երաժշտություն եւ պար: Հանդես եկան երգիչներ Մկրտիչ Մկրտչյանը, Դավիթ Ամալյանը, Լեյլա Սարիբեկյանը, Արսեն Գրիգորյանը (Մրոն), Շուշան Պետրոսյանը եւ այլք: Պարային կատարումներով երեկոյին առանձնահատուկ տոնականություն էին հաղորդում «Ակունք» պարային համույթը, «Կարին» ավանդական երգի-պարի համույթը, որն, ի դեպ, հանդես եկավ Իսպանիայում պարի միջազգային փառատոնում առաջին մրցանակի արժանացած հաղթական համարով: Կատարումներն ընդմիջվում էին հաղորդավարների` մայիսյան հաղթանակների, Արցախյան ազատամարտի հերոսների մասին պատմող հուշագրությունների ընթերցումներով, ես էլ շատ նոր հաղթական դրվագներ ու թվականներ մտապահեցի: Ի դեպ, հնչում էին ֆիդայական երգեր, երգեր` նվիրված Արցախյան ազատամարտի հերոսներին, Բաշ Ապարանի, Ղարաքիլիսայի, Սարդարապատի հերոսական հաղթանակներին: Եվ ողջ համերգի ընթացքում, շրջաններ կազմած, մեծից փոքր պարում էին ազգային պարեր: Իրենց արդյունքն էին տվել նաեւ «Կարին» ավանդական երգի-պարի համույթի ղեկավար Գագիկ Գինոսյանի նախաձեռնած ամեն ամսվա վերջին ուրբաթ օրը հենց Կասկադում կազմակերպվող անվճար բացօթյա պարի դասընթացները: Սկսնակներն էլ փորձում էին սովորել վարժ պարողներից: Ովքեր չէին պարում` ձայնակցում էին երգիչներին: Նրանց մեջ աչքի էին ընկնում «Հայֆոն» ազգային երգի պահպանությանն ու տարածմանը նվիրված երիտասարդական շարժման հետեւորդները: Տոնակատարությունն ավարտվեց կեսգիշերին: Ներկաները մեր պետական օրհներգի հնչյունների ներքո դիմավորեցին Մայիսի 28-ը: Մարդիկ արդեն խումբ-խումբ հեռանում էին, իսկ գիշերային խաղաղության մեջ հնչում էր` «Շուն Թալեաթը փախավ Բեռլին, Թեհլիրյանը հասավ հետքին, զարկեց ճակտին, փռեց գետնին…»:

Ն.Հ.

Հ.Գ.- Մայիսի 28-ի տոներին նվիրված փառատոնն այսուհետ դառնալու է ամենամյա:

www.eter.am

ՊԱՏԿԵՐԱՍՐԱՀ

ՍԻԼՎԱ ՀԱԿՈԲՅԱՆԸ ԶՈՐԱԿՈՉՎԵԼ Է ԲԱՆԱ՞Կ

Նախագծի հեղինակ` Նաիրա Համբարձումյան

Լուսանկարիչ` Սարգիս Վիրաբյան

ՀԱՅՏՆԻՆԵՐԸ ՇՈՒԿԱՅՈՒՄ

Նախագծի հեղինակ` Նաիրա Համբարձումյան

Լուսանկարիչ` Արթուր Խաչատրյան

Վաղուց արդեն իր լիազորությունների մեջ է շոգ ամառը: Հասել են ելակն ու թութը, կեռասն ու ծիրանը: Չէ, ամառը ոչ միայն ամենաարկածային, այլեւ ամենահամով եղանակն է: Այնպես որ, մի պահ մոռացիր ամենատարբեր դիետաներն ու շտապիր մոտակա շուկա ամառային թեժ գնումների:Չզարմանաս, եթե վաճառասեղանի մոտ հանդիպես հեռոսւտաէկրաններից շատ ծանոթ դեմքերի:

ՇՈՒԿԱ ԵԿԵՔ ԱՆՊԱՏՃԱՌ,

ՈՒՆԵՆՔ ՆՈՐ ՄՐԳԱՎԱՃԱՌ...

ԳՈՀԱՐ ԳԱՍՊԱՐՅԱՆ

ԻՌԵՆՆ Է ԵԿԵԼ ՇՈՒԿԱ,

ԴԻՄԱՑԸ ԷԼ ԽԱՂ ՉԿԱ...

ԻՌԵՆ ՈՒԼԻԽԱՆՈՎԱ

ԵՐԲ ՇՈՒԿԱՅՈՒՄ ԵՆ ՆՈՐՈՆ ՈՒ ԴԱՎԻԹԸ,

ԾԱՂԿԵՓՈՒՆՋ Է ԹՎՈՒՄ ԱՆԳԱՄ ՍԱՄԻԹԸ...

ԴԱՎԻԹ ՄԻՆԱՍՅԱՆ ԵՎ ՆՈՐՈ

Հունիսի 1-ը երեխաների պաշտպանության օրն է

(Հատուկ նախագիծ)

Նախագծի հեղինակ` Նաիրա Համբարձումյան

Լուսանկարիչներ` Արթուր Խաչատրյան, Վիտալի Դանիլով

ԱՐՏԱՎԱԶԴ ԱՄԻՐՅԱՆԸ ԵՎ ՀՐԱՉՈՒՀԻ ՈՒԹՄԱԶՅԱՆԸ ՄԱՆԿԱԿԱՆ ԱՅԳՈՒՄ

ՀԱՍՄԻԿ ԿԱՐԱՊԵՏՅԱՆՆ ՈՒ ԳԱՐԻԿ ՊԱՊՈՅԱՆԸ ՄԱՆԿԱՊԱՐՏԵԶՈՒՄ

www.eter.am

#21 (887) 26. 05. 11

ՆՐԱ ԱՆՈՒՆԸ ԲՈԼՈՐԻ ՇՈՒՐԹԵՐԻՆ ԷՐ

Ղարաքիլիսայի, Բաշ Ապարանի, Սարդարապատի հերոսամարտերի արդյունքում ծնվեց Հայաստանի անկախ Հանրապետությունը: Այդ օրերին բոլորի շութերին մեկ անուն էր` Արամ Մանուկյան: Արամն ամենքին տվեց հավատք` կռվի եւ դիմադրության, հույս` հաղթանակի եւ ազատության, համառություն` չմեռնելու եւ ապրելու: Այդ ճակատագրական օրերին էր, որ հնչեց Արամի հայտնի խոսքը. «Բոլոր բազուկները` դեպի աշխատանք, բոլոր կամքերը` հայրենիքի համար, բոլոր անձնվերները` պայքարի դաշտ…»: Հայաստանի Հանրապետության անդրանիկ կառավարության մեջ նա ստանձնեց ներքին գործոց եւ պարենավորման նախարարի պաշտոնը: Այդ ծանր օրերին նա ընդունակ եղավ կարգ ու կանոն պահպանել նորաստեղծ հանրապետությունում:

1998թ. հունիսի 24-ը հիշարժան օր էր: Հայոց ազգագրության եւ ազատագրական պայքարի պատմության թանգարանի աշխատակիցները հանդիպեցին հայ ժողովրդի սիրելի հերոս Արամ Մանուկյանի միակ ժառանգի` Սեդա Մանուկյանի հետ: Ի դեպ, Սեդան ապրել է Երեւանում մինչեւ 1976թ., որից հետո տեղափոխվել է Մոսկվա: Նա ամուսնացած է եղել Վարդան Մեհրաբյանի (Խանասորի Վարդան) որդու` Ռուբեն Մեհրաբյանի հետ: Արամ Մանուկյանի դուստրը մահացել է 2005-ին:

80-ամյա կինը Մոսկվայից հասել էր Սարդարապատ հատուկ առաքելությամբ. թանգարանին էր նվիրում հոր իրերը, որոնք մասունքի պես տարիներ շարունակ պահել-պահպանել էր` արծաթե բաժակակալ` «Քավոր Աղին» մակագրությամբ, թեզանիքակալներ, փողկապ, ժամացույց, լուսանկարներ: Սեդա Մանուկյանի նվիրած իրերը համալրեցին 2009թ. մայիսի 28-ին Սարդարապատի հերոսամարտի հուշահամալիր, Հայոց ազգագրության եւ ազատագրական պայքարի պատմության թանգարանի կենտրոնական եռագմբեթ դահլիճում բացված Արամ Մանուկյանի ծննդյան 130-ամյակին նվիրված ցուցադրությունը:

Արամ Մանուկյանը ծնվել է 1879թ. մարտի 19-ին: Նա զինագործի բազմանդամ ընտանիքի կրտսեր եւ սիրելի զավակն էր: Սովորում է Շուշիի Ագուլյաց ծխական դպրոցում: Արամի ուսումնառության տարիներին հայաշատ բոլոր կենտրոնների նման Շուշին եւս դարձել էր ազգային հեղափոխական գաղափարների վայր: Այստեղ էլ Արամը անդամագրվում է ՀՅ Դաշնակցությանը, դառնում տեղական խմբերի ղեկավար դեմքերից եւ զբաղվում քարոզչական-կազմակերպչական գործերով: Հեղափոխական գործունեության համար բարձր դասարանների մի խումբ աշակերտներ, այդ թվում Արամը հեռացվում են դպրոցից եւ արտաքսվում քաղաքից: Արամին հաջողվում է ընդունվել Երեւանի թեմական դպրոցը, որն ավարտելուց հետո մեկնում է Բաքու` աշխատելու: Քաղաքական կյանքի հորձանուտ ներքաշված Արամը դառնում է ՀՅԴ Բաքվի կազմակերպության ճանաչված գործիչներից մեկը: 1903թ. հունիսի 12-ին եկեղեցական գույքերի բռնագրավման մասին ցարական հրամանագրից հետո նա առաջիններից էր, որ հանդես եկավ ցարիզմի դեմ: Որոշ ժամանակ անց Արամ Մանուկյանը Բաքվից մեկնում է Գանձակ` տեղի ինքնապաշտպանական աշխատանքները կազմակերպելու նպատակով, իսկ այնուհետ գնում է Կարս: Այստեղ կարճ ժամանակում ձեռք է բերում մեծ հեղինակություն, եւ Կարսի կազմակերպությունը նրան է վստահում քարոզչական գործի ղեկավարումը: ՀՅԴ բյուրոյի առաջարկությամբ 1904թ. աշնանը մեկնում է Վան, որտեղ մնում է մինչեւ օսմանյան սահմանադրության հռչակման օրերը (1908թ.): Որոշ ժամանակով մեկնում է Ժնեւ, ապա վերադառնում Վան: Նա է ղեկավարում 1915թ. ապրիլի 7-ից մինչեւ մայիսի 6-ը տեւած Վանի հերոսական ինքնապաշտպանությունը, որը հայ ազգային-ազատագրական պայքարի փառավոր էջերից է: Այդ հերոսական գոյամարտը բորբոքվեց, երբ թուրքերն արդեն սկսել էին հայկական ջարդերը եւ նախապատրաստվում էին կոտորել Վանի ամբողջ հայությանը: Այդ պայքարը 150000-ից ավելի հայերի հնարավորություն տվեց փրկվել անխուսափելի ոչնչացումից, օրինակ ծառայեց մյուս շրջանների հայության համար: Վանում, բարեբախտաբար, կոտորած չեղավ: Ջեւդեթի ուժերը պարտվեցին, եւ 1915թ. ապրիլին Վասպուրականն ազատագրվեց: Ռուսական հրամանատարության կողմից Արամը նշանակվեց Վանի կառավարիչ:

1916-17թթ. Արամը լինում է Թիֆլիսում, մասնակցում է Ազգային բյուրոյի եւ ՀՅԴ բյուրոյի աշխատանքներին: Բայց առավելապես զբաղված էր Վասպուրականի եւ այլ շրջաններից եկած գաղթականների գործերով: Սակայն ծանր հոդացավը նրան անկողին է գցում: Արամի առողջական վիճակը գնալով վատանում է: Ընկերների պահանջով նա մեկնում է Ղրիմ` Սակիի ցեխաբուժարան, որտեղ բուժվելու հետ մեկտեղ գրում է հուշեր: Մի քանի ամիս անց ապաքինված վերադառնում է: 1917թ. մայիսի 1-ին ամուսնանում է Կատարինե Զալյանի` Ղուրդուղուլիի (Արմավիր) որբանոցի գլխավոր բժշկուհու հետ: Այդ ամուսնությունից 1918թ. հոկտեմբերին ծնվում է Արամի միակ ժառանգը` Սեդա Մանուկյանը:

1917թ. վերջին Ազգային խորհրդի կողմից Արամը` իբրեւ լիազոր ներկայացուցիչ, ուղարկվում է Երեւանի նահանգ, որտեղ դրսեւորվում է նրա արտակարգ հեղափոխական, կազմակերպչական տաղանդը:

Դժբախտաբար, Արամը երկար չապրեց: Ժողովրդի հետ անընդհատ շփումների մեջ գտնվող նախարարը 1918թ. դեկտեմբերին վարակվեց երկրում մոլեգնող բծավոր տիֆով եւ վախճանվեց 1919թ. հունվարի 29-ին: Ամբողջ Հայաստանն էր ողբում Արամի մահը: Մահվան թափորն անվերջ-անծայր էր, իսկ Արամի դագաղը այդպես էլ չդրվեց դիակառքի վրա: Նրա դին ժողովուրդն ուսամբարձ տարավ դեպի գերեզմանատուն: Նրա աճյունն ամփոփված է Թոխմախ լճի գերեզմանատանը: Աղջկա ջանքերով, նրա գերեզմանին կանգնեցված է խաչքար (հեղինակ` Գառնիկ Ամիրջանյան):

ԱՐԵՎԻԿ ՄԵԼԻՔՅԱՆ

Կարդացեք նաեւ`

ê²ð¸²ð²ä²îÆ Ðºðàê²Ø²ðî. ²Þʲðв¼àð²ÚÆÜܺðÀ

www.eter.am #21 (887) 26. 05. 11 ԱՐԹՈՒՐ ՓԱՐՍԱԴԱՆՅԱՆ. «ԵՍ ԻՄ ՔՆՆՈՒԹՅՈՒՆՆԵՐԸ ՍԱՀՄԱՆՆԵՐՈՒՄ ԿՀԱՆՁՆԵՄ» Արթուր Փարսադանյանը Երեւանի պետական համալսարանի երկրաբանության ֆակուլտետի ուսանող էր, երբ բռնկվեց Արցախյան ազատամարտը: «Ես գնում եմ,- սա էր միակ նախադասությունը, որ ասաց դեկանատում,- ինձ կանչում են իմ հայրենի հողը, մեր զանգեզուրյան լեռները, որոնք այսօր պաշտպանության կարիք ունեն»: Դեկանը խոժոռված աչքերով նայեց ու ասաց. «Ախր ո՞ւր ես գնում, դու ուսանող ես...»: «Ես իմ քննությունները սահմաններում կհանձնեմ...»,- վճռական հնչեց պատասխանը: Թողեց ուսումը, սիրած աղջկան` իր կուրսընկերուհի Ռուզաննային, զենք վերցրեց ու մեկնեց ռազմի դաշտ: Արթուրը Հայաստանի լեռնագնացների հավաքականի անդամ էր: 1988-ին ակտիվորեն մասնակցել է Սպիտակի երկրաշարժից տուժածներին օգնություն ցուցաբերելու փրկարարական աշխատանքներին: Ազգային-ազատագրական շարժման հենց սկզբից ակտիվ մասնակցություն է ցուցաբերել երկրապահ ջոկատի աշխատանքներին, որի հրամանատարն էր Վազգեն Սարգսյանը: Պայքարի թեժ օրերին Արթուրը միշտ եղել է սահմանամերձ շրջաններում, մասնակցել Երասխի մարտերին: Կռվել է Գորիսի, Կոռնիձորի, Կապանի, Մեղրիի, Ագարակի մատույցներում: Երբ ադրբեջանցիները փակել էին երկաթուղին Նյուվադի գյուղի շրջանում` թույլ չտալով, որ մարդասիրական օգնությունը տեղ հասնի, Արթուրն իր ջոկատի հետ բացում է երկաթուղու ճանապարհը եւ գյուղը մաքրում ադրբեջանցիներից: Հայաստանում խիզախի անուն վաստակած ֆիդային հատուկ հանձնարարություն ստացավ` գաղտնի բեռներ հասցնել Մեղրի-Իջեւան երթուղով: Այդ ուղին անցնում էր հարազատ տան մոտով, ու գիշերները մեկ-մեկ Արթուրն այցի էր գնում հարազատներին: Մայրը, որ վերջին շրջանում շատ հարազատներ էր կորցրել, աղոթում էր որդու հաջողության համար եւ երբեմն էլ հանդիմանում նրան համարձակության եւ անկոտրում կամքի համար` չմոռանալով շշնջալ ականջին. «Զգույշ կաց, բալա°ս, քո գործը վտանգավոր է... »: Խոստացավ հետեւել մայրական պատգամին, մոր հետ կատակեց ու ճանապարհ ընկավ: Ինչ իմանար, որ հետադարձ ճանապարհ չի լինելու: 1990 թ. հուլիսի 5-ին քսանչորս տարին նոր բոլորած երիտասարդ համալսարանականը զոհվեց մարտական հատուկ առաջադրանք կատարելիս:Մայիսի 23-ին ԵՊՀ «Վարդանանք» ռազմահայրենասիրական դաստիարակության ակումբը Արթուր Փարսադանյանին նվիրված հուշ-երեկո էր կազմակերպել: Ներկա էին Արթուրի մարտական ընկերները, կուրսընկերները, համալսարանականներ ու ուսանողներ նաեւ այլ բուհերից: Երեկոյի ընթացքում հնչեցին ռազմական եւ ազգային երգեր, ասմունք: ՆԱԻՐԱ ԹՈԽՍԱՆՑ «ՔՎԱՆՏԸ» 20 ՏԱՐԵԿԱՆ Է Օրերս ԵՊՀ կենտրոնական մասնաշենքի մեծ դահլիճում տոն էր: Այս տարի «Քվանտ» վարժարանը նշում է հիմնադրման 20-ամյա տարեդարձը: Երիտասարդ կրթական հաստատություն, որը, սակայն, կարճ ժամանակամիջոցում հասցրեց դառնալ ոչ միայն Հայաստանի առաջատար դպրոցներից մեկը, այլեւ հանրակրթության ոլորտում նորարարական-գիտական կենտրոն, որտեղ մշակվող եւ ներդրվող կրթական նոր տեխնոլոգիաների շնորհիվ ակնառու հաջողություններ են ձեռք բերվել ե°ւ կրթության ու դաստիարակության, ե°ւ որակյալ շարունակական կրթության ասպարեզներում: Դրա վառ ապացույցը նաեւ նախկին քվանտական ԵՊՀ ուսանողներն են: Իսկ այսօր արդեն «Քվանտն» առաջին եւ միակ հայկական դպրոցն է ամբողջ աշխարհում, որ դարձել է հանրակրթության ոլորտի միջազգային ամենահզոր կազմակերպության` IB-ի (International Baccalaureate) անդամ: 2011թ. սեպտեմբերին վարժարանն իր 21-րդ ուսումնական տարին կսկսի` թեւակոխելով զարգացման նոր` միջազգային փուլ: Այս ամենում, ինչպես միջոցառման ընթացքում իրենք` քվանտականները նշեցին, չափազանց մեծ է Երեւանի պետական համալսարանի դերը: «Քվանտ»-ի հիմնադիրները, իսկ սկզբնական շրջանում նաեւ մանկավարժական անձնակազմի մեծ մասը ԵՊՀ աշխատակիցներ էին, ովքեր հանրակրթական դպրոց բերեցին համալսարանական ոգին, հարաբերությունների նոր որակ, ուսուցման ժամանակակից մեթոդներ, դպրոցական գործի կազմակերպման նոր ձեւեր: Նրանցից շատերն այսօր էլ «Քվանտ»-ի առաջատար ուսուցիչներ են եւ նորարարական մտքի գեներատորներ: Միջոցառմանը ներկա էին նաեւ ՀՀ կրթության եւ գիտության նախարար Արմեն Աշոտյանը եւ փոխնախարար Կարինե Հարությունյանը: Նրանք ներկայացրին ՀՀ վարչապետ Տիգրան Սարգսյանի ուղերձը եւ նախարարության կողմից պարգեւներ ու պատվոգրեր հանձնեցին մանկավարժական, գիտական բնագավառում մեծ ներդրում ունեցած քվանտականներին եւ համալսարանականներին: Վարժարանի երիտասարդ մանկավարժներն էլ, որոնցից շատերն այօր ԵՊՀ մագիստրատուրայի ուսանողներ են, պարգեւատրվեցին ԵՊՀ ՈՒԽ եւ ՈՒԳԸ շնորհակալագրերով ու մեդալներով: Միջոցառման ընթացքում իրենց երաժշտական կատարումներով տոնական տրամադրություն հաղորդեցին շնորհալի քվանտականները: ԵՊՀ լրատվության վարչություն

www.eter.am

#20 (886) 19. 05. 11

ՀԵՏԱԴԱՐՁ ՀԱՅԱՑՔ

ԱՅԴՊԵՍ ԷԼ ՉՍՈՎՈՐԵՑԻՆՔ

Թանգարանային գիշերն ու Եվրատեսիլի եզրափակիչ համերգը համընկան. մայիսի 14-ին մարդիկ շտապում էին թանգարանից թանգարան, հետո էլ Կարապի լիճ`մասնակցելու «Օրանժ» ընկերության նախաձեռնությամբ կազմակերպված եվրատեսիլյան համերգին: Ուրախալի էր, որ շատ ցուցասրահների ու թանգարանների մուտքերի մոտ հերթեր էին գոյանում, եւ ավելի ուրախալի էր, որ այդ հերթերում մեր հասակակիցներն ավելի շատ էին: Թանգարանային գիշերը առաջինն այցելեցի Երվանդ Քոչարի թանգարան: Ստիպված էի մի քանի րոպե սպասել ներս մտնելու իմ հերթին: Համոզվեցի, որ դեռ չենք սովորել հերթ կանգնել (միմյանց հրմշտելով` մարդիկ շտապում էին ներս մտնել` կարծես թանգարանը փախչելու էր), չենք սովորել ցուցանմուշներին ձեռք չտալ, չհենվել ցուցափեղկերին, չլուսանկարվել ցուցասրահներում եւ չլուսանկարել գեղարվեստի աշխատանքները… Կսովորենք: Կարեւորն այն է, որ թանգարան ենք այցելում: Այցելուների թվում եւ մեծահասակներ կային, եւ երիտասարդներ, եւ երեխաներ: 6-ամյա Անին, որի հետ ծանոթացա թանգարանում, ցուցասրահում տարածվող երաժշտության հնչյուններից ճանաչեց կոմիտասյան «Չինար ես»-ը («Շանթ» հեռուստաընկերության եղանակի տեսությունն էլ էր իր դերը խաղացել այդ գործում): «Ես սիրում եմ էդ երգը, մաման ասել ա, որ չինարի ու մի հատ աղջկա մասին ա, չինարը էդ սիրուն ծառ ա… չգիտե՞ս… վայ»,- իմ հարցերից զարմացավ Անին ու վազեց մայրիկի մոտ: Հետո տեսա, թե ինչպես Անին մայրիկի ձեռքը բռնած դիտում էր Կոմիտասի մասին թանգարանում ցուցադրվող ֆիլմը, ու մայրը նրան շշուկով ինչ-որ բաներ էր բացատրում: Ինչ լավ է, որ այդպիսի մայրիկներ կան: Այցելուների ուշադրությունը հատկապես գրավել էին Քոչարի տարածական աշխատանքները: Անին էլ հավանել էր պտտվող նկարները, չնայած ամոթխած հայացքով էր նայում Քոչարի պատկերած մերկ կանանց: Հեռվից ձեռքով արեցի Անիին ու շտապեցի հաջորդ թանգարան: Շրջեցի Գաֆէսճեան կենտրոնի բոլոր յոթ սրահներով եւ հայտնվեցի Կասկադի բարձունքում մի քանի րոպե հմայվեցի իրիկնային Երեւանով: Նկատեցի, որ Երեւանն էլ ավելի է խեղդվել շենքերի մեջ: Նայում ես բարձունքից, ու շունչդ կտրվում է: Իջնում եմ ներքեւ, քայլում եմ Կարապի լճի ուղղությամբ: Շուտով կսկսվի եվրատեսիլյան համերգը: Որոշեցի նստել խոտերի մեջ ու սպասել: Մեկ էլ` շրըխկ… Վերեւից մի գլանաձեւ ծալված թղթի կտոր ընկավ ոտքերիս մոտ: Անցնող տղաները որոշել էին «Օրանժի» գովազդային դրոշակը նետել խոտերի մեջ: Վերցրի, բաց արեցի ու «Օրանժի» հավատարիմ երկրպագուի պես (չնայած երբեք բաժանորդ չեմ եղել) սկսեցի երաժշտության ռիթմով թափահարել դրոշակը: Ամենուր` խոտերի մեջ, գետնին այդ դրոշակներն էին, պայթած փուչիկի մնացորդներ, ադիբուդի, պոլիէթիլենային տոպրակներ, թանգարանային գիշերվա բուկլետների պատառոտված թերթեր, արեւածաղկի մնացորդներ, հյութի դատարկ շշեր: Եվրատեսիլյան «բարձր» տրամադրությունը նպաստել էր, որ Կարապի լճի շրջակայքը շատ արագ աղբանոցի վերածվեր: Համերգի առաջին մասում հանդիսատեսի շաքերից ընտրված «շնորհալի» քաղաքացիները կարաոկե ռեժիմով երգում էին եվրատեսիլյան երգեր, իսկ երկրորդ մասում պետք է ելույթ ունենային տարբեր տարիների Հայաստանը Եվրատեսիլում ներկայացրած երգիչ-երգչուհիները: Այդ կատարումները չհասցրի վայելել, քանի որ շտապում էի Երեւան քաղաքի պատմության թանգարան` մասնակցելու վալսի երեկոյին: Դեռ թանգարանի մուտքին չհասած` լսելի էին Արամ Խաչատրյանի «Դիմակահանդեսի» հնչյունները… Ավարտվեց թանգարանային գիշերը, փոքրիկ տհաճությունները մոռացած, Երեւանով հմայված` քայլեցի դեպի տուն:

Ն.Հ.

www.eter.am

#20 (886) 19. 05. 11

ԻՆՉՆ Է ԻՆՁ ԱՆՀԱՆԳՍՏԱՑՆՈՒՄ

ԼՈՒՐՋ ՓՈՓՈԽՈՒԹՅՈՒՆՆԵՐԻ ՇԵՄԻՆ

Որքան էլ զբաղված լինեմ, միեւնույն է, միշտ էլ հեռուստացույց նայելու ժամանակ գտնում եմ: Հետեւում եմ լրատվությանը, վերլուծական թողարկումներին, մարզական լուրերին: Անկեղծ ասած, հայկական հեռուստաալիքներով ինձ հետաքրքրող ուրիշ հաղորդումներ շատ քիչ կան: Իհարկե, ոմանց դուր են գալիս տարբեր ալիքներով ցուցադրվող ձանձրալի, հաճախ նմանատիպ սցենարներով զարգացող հայկական սերիալները: Ինձ դրանք չեն գրավում: Համբերությունից հանում են նաեւ անվերջանալի թվացող գովազդները: Լավ է, որ կաբելային հեռուստատեսությունը, արբանյակային ալեհավաքները տալիս են արտասահմանյան հեռուստաալիքներ դիտելու հնարավորություն: Ճանաչողական այնքան հաղորդումներ կան:

Մեր հեռուստաալիքներից մի քանիսը ցուցադրում են արտասահմանյան հեռուստանախագծերի հայկական տարբերակները, դրանց շնորհիվ բացահայտվում են շնորհալի երաժիշներ ու պարողներ, գեղեցիկ ու հզոր ձայն ունեցող երգիչներ, բայց, միեւնույն է, եթերում պակասում են երիտասարդությանը գրավող, սուր, աշխույժ հաղորդումները: Քիչ են նաեւ մշակութային ծրագրերը: Ամիսներ առաջ այն հաճախականությունը, որով հեռարձակվում էր «Մշակույթ» հեռուստաալիքը, հանձնեցին «Շողակաթին»: Իհարկե, հատկապես մեր օրերում, երբ աղանդավորները մեր երկրում իրենց չափազանց ազատ են զգում, «Շողակաթը» պետք է հեռարձակվի, բայց ինչո՞ւ մշակութային ալիքի հաշվին:

Վերջին շրջանում ՀՀ կրթության եւ գիտության նախարարությունն ու Հանրային հեռուստաընկերությունը քայլեր են անում Հ1-ի եթերում կրթական, գիտական, մշակութային, մանկապատանեկան հաղորդումների բազմազանություն ապահովելու ուղղությամբ: Հավաստիացնում են, որ այդ համագործակցությունն իր ազդեցությունը կունենա նաեւ հեռուստասերիալների բովանդակության վրա: ԿԳ նախարարը, խոսելով եթերում կրթական, գիտական բնույթի հաղորդումների բացակայության մասին, վիճակն օրհասական է համարել, հույս է հայտնել, որ ԿԳՆ-Հ1 համագործակցությունը օրինակ կլինի մյուս հեռուստաընկերությունների համար:

Մի՞թե վճռական քայլեր ձեռնարկելու, լուրջ փոփոխություններ կատարելու համար

պետք էր հապաղել այնքան, որ վիճակն օրհասական դառնար…

ԳԱՐԻԿ ԹԱԴԵՎՈՍՅԱՆ