ՄԱՆՐԱԾԱԽ ՎԱՃԱ±ՌՔ, ԹԵ± ՄՈՒՐԱՑԿԱՆՈՒԹՅՈՒՆ
Մայրաքաղաքում տարածված վաճառականության մի տեսակ կա: Մարդաշատ վայրերում հայտնված մանրավաճառը ոչ թե առաջարկում, այլ պարտադրում է գնել այս կամ այն ապրանք£ ԵՊՀ-ի տարածքում այս սկզբունքով օրացույցներ է վաճառում մի պապիկ: Օրվա ընթացքում նա կարող է մի քանի անգամ մոտենալ նույն մարդուն ու համոզել, որ իրենից Հիսուսի պատկերով օրացույց գնի. «Օրացույցը կկախես գլխիդ վերեւն ու կգտնես երկրորդ կեսիդ»,- համոզում է նա: Եվ վերջում նա իր մատուցած ծառայության, փոքրիկ, բայց մեծ հնարավորություններով օժտված օրացույցի համար էլ պահանջում է «ընդամենը» 500-1000 դրամª կախված գնորդի սնահավատության աստիճանից: Եթե ԵՊՀ տարածքում գործերն այնքան էլ հաջող չեն ընթանում, պապիկը տեղափոխվում է հարեւան բուհերի տարածք: Շատ հաճախ, փողոցներում, հատկապես եկեղեցիների շրջակայքում, օրացուցային բիզնես են ծավալում երիտասարդները£ Պարզապես մեթոդներն են տարբեր. առանց մի խոսք ասելու նրանք պարզապես ձեռքիդ մեջ են դնում օրացույցը: Երբ սա պատահում է եկեղեցու մոտակայքում, մտածում եսª եկեղեցու աշխատողներ են եւ Հիսուսի պատկերով օրացույցներ են բաժանում: Ու երբ վերցնելովª շնորհակալություն ես հայտնում եւ ուզում ես հեռանալ, լսում է բղավոցը. «Փո°ղս տուր կամ էլ օրացույցը հե°տ տուր»: Հայտնվում ես գողության պահին բռնվածի վիճակում: Օրացույց վաճառողները երբեմն առաջարկում են վճարես այնքան, որքան ուզում ես£ Սակայն հիմնականում վճարածդ գումարը նրանց չի գոհացնում: Ողջունելի է, որ երիտասարդը մուրացկանությամբ չի զբաղվում, սակայն խոստովանենք, որ աշխատելու այս ձեւն էլ մուրացկանությունից քիչ է տարբերվում: Օպերայի շրջակայքում միշտ շրջում է մաստակ վաճառող մի պապիկ: Նա էլ վաճառելու իր մեթոդներն ունի. կտրում է պատահած անցորդի ճանապարհը եւ բոլորին, անկախ տարիքից եւ սեռից, դիմում միեւնույն ձեւով. «Լավ էլի, ախպե°րս, մի հատ ծամոն առ»: Եթե մերժես, նա փողոցի այդ հատվածում քո անբաժան «ընկերը» կդառնաª անվերջ գովելով իր ապրանքը: Եթե նրա խոսքերը քեզ ձանձրացնեն, եւ դու որոշես մի մաստակ գնել, նա մաստակը կդնի ձեռքիդ մեջ եւ կպահանջի ապրանքի գնից հնգապատիկ թանկ գին: Եթե հանկարծ մտքովդ անցնի վերադարձնել ապրանքը, նա շատ լուրջ դեմքով քեզ կսաստի. «Գնված ապրանքը հետ չի ընդունվում»: Պարտադրվող ապրանքների ցանկում են հայտնվել նաեւ թատրոնների տոմսերը£ Այս անգամ գործունեության ոլորտը դպրոցն է£ Գովելի է, երբ աշակերտին հաղորդակից են դարձնում մշակույթին: Բայց որոշ դպրոցներում տոմսերի այսպիսի վաճառքն իսկապես վերածվում է պարտադրանքի£ Երբ աշակերտն ինչ-ինչ պատճառներով մերժում է գնել տոմսը, հետեւում է ուսուցչի պատասխանը. «Տոմսը գնի°ր, հետո կգաս թե չես գաª քո գործն է»: Հաճախ էլ ցածր դասարանցիներին տանում են այնպիսի ներկայացումների, որոնցից երեխան բան չի հասկանում£ Բայց հոգ չէ, կարեւորն այն է, որ տոմսերը սպառվեն: Ցավալի է, որ թատրոնի տոմսերն են այսպիսի միջոցներով փորձում տարածել, այնինչ պետք է հակառակը լիներ. մարդիկ պետք է իրենք իրենց ցանկությամբ տոմսեր գնեին եւ բողոքեին, թե ինչու են դրանք շուտ սպառվում:
ԱՐՄԻՆԵ ՏՈՆՈՅԱՆ
ԳՈՌ ՀԱՐՈՒԹՅՈՒՆՅԱՆ. «ԲՈԼՈՐ ՀԱՋՈՂՈՒԹՅՈՒՆՆԵՐՍª ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ԴՐՈՇԻ ՆԵՐՔՈ»
Քսանմեկամյա ֆրանսահայ ըմբիշ եւ ընդհանուր մենամարտերի մարզիկ
Գոռ Հարությունյանը ծնվել է Վանաձորում£ Այժմ ծնողների եւ եղբոր հետ ապրում է Ֆրանսիայի Բանզեն քաղաքում: Ավարտել է Ֆրանսիայի ֆիզիկական կուլտուրայի ինստիտուտի ըմբշամարտի մարզչական բաժինը: Հիմա մարզական եւ մարզչական բուռն գործունեություն է ծավալում: Սպորտովª բռնցքամարտ, կարատե, լող, ըմբշամարտ, մարմնամարզություն, սկսել է զբաղվել չորս տարեկանից Վանաձորում: Լոռու մարզում անցկացված ըմբշամարտի մրցումներում հաղթելուց հետո մեկնում է Ֆրանսիաª մրցումների: Թեպետ ընդամենը տասնմեկ տարեկան էի, բայց առաջարկում են մնալ ու մարզվել Ֆրանսիայում£
-Հայաստանում անցկացրած անհոգ մանկությունից հետո, երբ ընկերներով բակում ֆուտբոլ էինք խաղում, չարաճճիություններ անում, շատ դժար էր նոր միջավայրում հայտնվելըª անծանոթ երկիր, անծանոթ մարդիկ: Տասներեք տարեկանից գնում էի ուսումնամարզական հավաքների: Դա մեր տնից 200կմ հեռու էր: Տարվա մեջ երեք անգամ էի տնեցիներին տեսնում: Հետո էլ անընդհատ քաղաքից քաղաք էի տեղափոխվում, եւ միայն անցած տարի է հաստատվել եմ ծնողներիս մոտª Բանզենում:
-Մարզական կարիերայիդ Ֆրանսիան որքանո±վ նպաստեց:
-Հայաստանում սպորտին ավելի մեծ տեղ են հատկացնում, քան Ֆրանսիայում: Մեզ մոտ ճանաչում ու գնահատում են մարզիկներին, իսկ այնտեղ այդպիսի ուշադրություն չկա: Բայց համոզված եմ, որ միշտ էլ աշխատանքը գնահատվում է: Կարող եմ վստահաբար ասել, որ աշխատասիրությամբ եմ շատ բան հաղթահարել: Եթե այսօր ճանաչված ու սիրված եմ թե ֆրանսիացի, թե հայ մարզասերների կողմից, ուրեմն աշխատանքս գնահատվել է:
-Վերջերս երկրպագուներիդ հիացրիր Կարեն Դեմիրճյանի անվան մարզահամերգային համալիրում քո վարած հերթական մարտով, երբ միավորների 30£27 հարաբերությամբ առավելության հասար ռուսաստանցի Միխայիլ Մալյուտնի նկատմամբ եւ նվաճեցիր ProFC վարկածով աշխարհի չեմպիոնի գոտին£ Իսկ Ֆրանսիայում մարզական ի±նչ հաջողությունների ես հասել:
-Ֆրանսիայի բազմակի չեմպիոն եմ ըմբշամարտից, ըմբշամարտի Եվրոպայի առաջնությունում հինգերորդ տեղն եմ զբաղեցրել, միջազգային մրցումների հաղթող եմ, ընդհանուր մենամարտերից վեց մարտ եմ ունեցել եւ ոչ մի անգամ չեմ պարտվել: Ինչի հասել եմ, հասել եմ Հայաստանի դրոշի տակ:
-Հայաստանյան մենամարտդ շատ լարված անցավ: Մրցակիցդ շարունակ կոտրող, խեղդող հնարքներ էր փորձում, բայց դու չէիր հանձնվում:
-Միխայիլ Մալյուտինն արժանի հակառակորդ էր, ուժեղ ու փորձառու մարզիկ եւ ամեն ինչ անում էր հաղթանակի հասնելու համար: Բայց ես եկել էի հաղթելու հայրենի հողի վրա: Ինձ այդքան ոգեւորող ժողովրդիս չէի կարող հիասթափեցնել:
-Սպորտից բացի ի±նչ հետաքրքրություններ ունես:
-Այլ հետաքրքրությունների համար ժամանակ չի մնում£ Ամբողջ օրը մարզվում եմ, ազատ ժամանակս էլ անցկացնում եմ ընկերներիս« ընտանիքիս հետ:
-Ընտանիք կազմելու մասին առայժմ չե±ս մտածում:
-Ընկերուհի չունեմ: Ամռանը կգամ Հայաստանª հարսնացու ընտրելու: Որոշել եմª կինս անպայման հայ պետք է լինի:
-Հնարավո±ր է մարզուհի լինի£
-Թող զբաղվի սպորտով, ես դեմ չեմ, բայց անկախ ամեն ինչից, նա ինձ համար պետք է լավ կին լինի, երեխաներիս համարª բարի, հոգատար մայր: Կնոջ դերն ընտանիքում շատ կարեւոր է, այնպես որ ընտանիք կազմելու հարցին շատ լուրջ եմ վերաբերվում:
ԳՈՀԱՐ ՊԵՏՐՈՍՅԱՆ
ԱՆՑՈՒԴԱՐՁ
